Kırmızı nokta iş gibi görünür çünkü titreşir. Titreşim çoğu masada ısınmayı çalar; çalınan ısı taneyi öğleye borç bırakır, irade skandalı değil.
İleti naziktir: bakarız. Gelen sis evet gibi okunur; takip turu sınırı siler, taneyi eğer, kapıyı yeniden icat ettirir çoğu kez.
Ekranda eskisi duruyor yazar. Yeni tahta utanç gibi durur; adsız kalış deneme sanılır, ısınmış konuşma sıfırlanır, ritim eğilir.
Kenara düşen cümle akşam hallettim hissi verir. Yazılmış olmak teslim değildir; bakılan yerde seçilmemiş satır, çarşamba yazmıştım utancını büyütür.
Son sayfa kapanır, hemen yenisi der el. Kapanış çoğu masada boşluk utancı sanılır; bakılmamış ikinci kenarı şişirir, üç sayfayı ezer.
Takvim boş görünür, hüküm hazırdır: kaçırdım. Boş görünen gün çoğu masada adsız nefestir; adlandırılmadan tembellik olur, tane utanç giyer.
Öğleden önceyi korumak bir kahramanlık değildir. Korunan saat, adı konmamış kırıntıya ilk kapıyı kapatır; ahlak üretmez, yalnızca taneyi tutar.
Saat 11:20, kutu ısınmak ister, hafta yarısı geçti der. Adsız artık sahte tane doğurur; öğle eğilir, ritim utanç giyer çoğu kez.
Satır yazılmıştır, henüz gitmez, bekletme der el. Gitmeyen sayı çoğu masada korku sanılır; bakılmamış teklif taneyi eğer, kapıyı utandırır.
Müşterinin sessiz haftası bir ret gibi anlaşılır. Sessizlik çoğu masada işin henüz seçilmediği yerdir; kapı kapanmış sayılmaz, ayna da değildir.
Cümle naziktir: bunu da yaparız. Adsız vaat iş gibi okunur; yer gizlenir, kapı şişer, seçilmiş tane eğilir, sınır silinir, vaat bakılır çoğu kez.
Saat 16:10, ekran ısınmak ister, hafta bitmedi der. Adsız boşluk sahte tane doğurur; son iş eğilir, cuma utanç giyer, ritim dağılır, tane durur.
